O Sabırsız Genç Kalbe Bir Yazgı Mektubu

Sevgili genç ben, o telaşlı, her şeyi hemen çözmek isteyen ruh… Şimdi bu satırları yazarken, sanki zamanda bir uğrak noktasına gelmişim gibi hissediyorum. Parmaklarım, ahşap kütlenin üzerinde gezinen kadar aceleci değil, aksine her şeyi sindiren bir dinginlikle hareket ediyor. Senin omuzlarındaki yük, bugünün dinginliğiyle çok farklıymış.

Her şeyi aceleye getiriyorsun. Bir çayın demlenmesi gibi basit bir süreci bile, sanki çözülmesi gereken karmaşık bir matematik problemiymiş gibi ele alıyorsun. Hızı yakalamaya çalışıyorsun ama asıl önemli olan, o hızın kendisi değil; o hızın içinde nefes almayı öğrenmek.

Hatırlıyorum da, o ilk seramik tezgâhına çöktüğün zamanı. Heykeltıraşlık yapmaya çalışıyordun, değil mi? Ama ilk başta o kil, senin istediğin formu vermiyordu. Baskısın, zorluyorsun. "Neden bu kadar direnç gösteriyorsun?" diye iç geçiriyorsun. Oysa o kil de tıpkı senin ruhun gibiydi; önce dinlenmeye, önce suyuyla kaynaşmaya ihtiyacı vardı.

İşte sana bu ilk deneyimimden gelen en büyük ders: Her dönüş, dirençle değil, kabulle başlar.

Sen, bilinmeyene karşı sürekli bir meydan okuma modundasın. Sanki hayat, her daim kazanılması gereken bir yarış pisti. Ama en büyük ustalık, bu yarış pistinin var olmadığını fark etmekle başlıyor. Yağmurun yağarken pencereden izlediğin o gökyüzünü düşün. O da acele etmiyor; sadece kendi ritminde var oluyor. Senin de bazen sadece o gökyüzü gibi olmayı öğrenmen gerekiyor.

Beklemenin Sanatı

Oysa beklemek, pasif bir eylem değil. Bu, en aktif, en derin dinleme halidir. Bir çay demlenirken, o son birkaç dakikada gerçekleşen kimyasal değişimler kadar, ruhunda da gerçekleşen o dönüşümleri gözlemle. İlk başta sadece sıcak suyun kumaştan geçtiğini sanıyorsun. Ama sonra o demlenmeyi, rengin derinleşmesini izliyorsun. İşte o renklenme, sabrın rengidir.

Senin o genç ruhun, bu potansiyel dolu ama aceleci haliyle, kendini çok fazla yargılıyor. "Bu yeterince derin değil," "Bu çok hızlı geçti," diye eleştiriyorsun. Dur artık. Bu bir ürün değil, o anın kendisi.

Öyleyse, bir sonraki zorlandığın an geldiğinde, eline bir tutam o kil al. Onu şekillendirmeye çalışma. Önce ona dokun. Onu hisset. Suyunu, sıcaklığını, direnç gösterdiği o anı... Senin tüm o karmaşık düşüncelerinle değil, sadece o anın basitliğine teslim ol.

Ve sonra, belki o basit teslimiyetin içinde, aradığın tüm cevaplar, en doğal ve en acele etmemiş haliyle ortaya çıkacak. Dinle. Her şey, doğru zamanlamanın sessizliğinde olgunlaşıyor.