Eskişehir'in Havasında Bir Dem: Yavaşlığın Sözcükleri

Bugün de yine o tanıdık birikimle geldim bu satırlara. Baharın henüz tam olarak yazın sıcaklığını üstlenmediği, ne tam kışın ağırlığı ne de tam baharın telaşı olan o geçiş mevsiminin eşiğindeyiz sanki. Benim için bu, her şeyin en doğru notayla buluştuğu zamandır; tıpkı iyi demlenmiş bir çayın rengi gibi. Burası Eskişehir'in sessiz köşeleri, benim için yalnızca bir şehir değil; aynı zamanda bu ritüellerimi bulduğum bir tuval.

Ocağın Yanındaki Mikrokozmoslar

Hayatın büyük değişimleri bazen bunaltıcı olabiliyor. Bitmeyen koşuşturma, bitmek bilmeyen beklentiler… Sanki hepimiz aceleyle kaybolmuş bir nehrin yüzeyinde tutunmaya çalışıyoruz. Oysa benim küçük dünyamda, her şeyin gelmesi için bir zamanı var. Tohumun toprağı ısıtması gibi, çayın demlenmesi için de sabır gerekir. Bu benim en büyük öğretmenim oldu.

Geçtiğimiz günlerde, yerel bir üreticiden aldığım o Anadolu siyahı çay yapraklarıyla başladım. Koca bir paket, sanki gelip bu basit ritüeli bütünleştirmemi bekliyordu. Isıyı ayarladım; ne kaynar bir ani öfke, ne de uykulu bir durgunluk. O mükemmel titreşimi yakaladım. Su, kaynama noktasını bulduğunda çıkan o ince ses... İşte benim için tüm dünyanın telaşı burada duruyor.

Bu bekleyiş anı, sadece çayın demlenmesi değil. Bu aynı zamanda benim zihnimi boşaltma anım oluyor. Günlerdir üzerime çöken o ince sis gibi olan düşünceler, sıcak suyun buharıyla yükseliyor ve yavaşça dağılıyor. Acele etmeden, onu dinlemek gerekiyor.

Küçük Ritüellerin Büyük Yankıları

Bazen en derin bilgeliği, en basit eylemlerde buluruz. Birkaç yaprak çayın suyun rengine dönüştüğünü izlemek, bu ince ayrıntıyı fark etmek… Bu benim seramik çarkında ulaştığım o mükemmel dengeye benziyor. Kilin direnci, benim tutarlılığım; fırının sabrı ise o dönüşümün gerçekleştiği zaman.

Bu küçük molalar, benim için sadece birer "duraklama" değil; bunlar nefes alma eylemleri. Bu duraklamalar olmadan, üzerime çöken o yoğun yaratıcılık enerjisini boşaltamıyorum.

Bu hafta kendime koyduğum küçük kurallar şunlar oldu:

• Gözlemlemek: Aceleci olmadan, geleni olduğu gibi kabul etmek.
• Dinlemek: Çayın sesini, toprağın kokusunu dinlemek.
• Süre vermek: Bir şeyin olgunlaşması için ona zaman tanımak.

Bu basit alışkanlıklar, o karmaşık modern akışın ortasında benim için birer küçük liman görevi görüyor. Eğer siz de bu büyük dünyanın akıntısında kendinizi sürükleniyormuş gibi hissederseniz, belki de sadece bir fincan çayla başlamak gerekir. Ocağın başında yakalanan o dinginlik, en güçlü direnç hattımız olabilir.