Çamurun Hafızası ve Sabrın Sesleri

Toprakla kurduğum bu diyalogda bazen kelimeler yetersiz kalıyor. Ocağın başında demlenen çayımızın buharı gibi, bazen de atölyedeki o soğuk kil kütlesiyle yüzleşmek gerekiyor. Bu seramikler; benim için sadece birer obje değil, zamana karşı verdiğim sessiz öğütlerimiz.

Bu hafta, özellikle küçük bir alçıdan oluşan formuyla beni çağıran o gözlem üzerine yazmak istedim. Tezgahımda duran, henüz ilk şeklini bulamamış o tuğla kadar yoğunluktaki kütle. Sanki içindeki potansiyel, dışarıya doğru itilen bir nefes bekliyor. Bu, acele etmeyen bilinçaltımızın aynasıdır benim için.

Form Buluşması: Sabırla Kalan Nefesler

Bazen bir eserin ruhunu bulması, bütün enerjiyi bilinçli olarak geri çekmeyi gerektiriyor. Her hamle mükemmel olmak zorunda değil; bazıları sadece dinlenmek zorunda. Bu, tıpkı iyi demlenmiş bir bitki çayının ilk gürültülü kaynama anından sonra o derin, huzurlu sessizliğe geçişine benziyor. İlk başta koşturmalar var, buhar yükseliyor; sonra her şey kendi ritmine oturuyor.

Benim sürecimde de böyledir bu. Kili yoğururken, onu merkeze alırken, zorla bir form dayatmaya kalksam, o direncini hissederim. Sanki onu itiyorum; oysa bilinçaltı altındaki direnç, nazik bir ikna gerektiriyor. İşte o zaman bıçağım değil, avucumla kurduğum o kadim temas devreye giriyor.

Acele etmemek, bilinçli bir eylemdir. Bu, doğanın bize öğrettiği en temel gerçektir sanırım. Bir tohumun ağaca dönüşmesi gibi, bir kütlenin nefes alıp vermek için zaman tanıması gerekir. Eğer onu sabahın erken saatlerinde, henüz uykudayken aceleyle şekillendirsem, çıkan şey ne sağlam olur ne de ruhu olan. O sadece çatlaklarla dolu bir hayal kırıklığıdır.

Buradaki Küçük Dirençler

Bu küçük atölye, Eskişehir'in dingin dokusuyla benim en büyük sırdaşım oldu. Buradaki her toz zerresi, her nemli hava girişi, bu sabır oyununun bir parçası. Yerel üreticilerden aldığım o toprakların kendi hikayeleri var; bazılarında geçmişin yağmuru, bazılarında da bekleyişin güneşini taşıyorlar. Onlarla kurduğum bağ, sadece bir malzeme tedariki değil; aynı zamanda zaman çizelgelerimizi ortaklaştırmak demek.

Bir düğüm çözülür gibi, bir eserin de kendini bulduğu anlar oluyor. O ilk dokunuşta değil; onlar, yüzlerce defa denenen denemelerin ardından gelen o "işte bu" hissiyle ortaya çıkıyor. Bu, bir müzisyenin mükemmel notayı bulması değil; o notanın doğasına teslim olmasıdır.

Ve ben, bu geçiş sürecini ölümsüzleştirmeye çalışıyorum ellerimle. Toprağın hafızasını, zamanın ritmiyle okumaya çalışıyorum ben. Bu dinginlik, acele etmeyen ruhun en büyük lütfu sanırım.